نیویورك، اوایل قرن بیستم. « پروفسور هنرى جارود » ( پرایس ) با موم مجسمه ‏هایى واقع‏‌نما از شخصیت‏هاى تاریخى می‏سازد. پس از ماجراهایى او كه سلامت عقلى خود را از دست داده براى جلوه‏ ى هر چه جاندارتر و گیراتر مجسمه ‏هایش از جسد آدم هایى كه به دلیل شباهت به مشاهیر تاریخى، قربانى او شده ‏اند استفاده می‏كند و آنان را با موم می‏پوشاند.

سرباز سواره نظام که از یک قتل عام زنده مانده به همراه گروهی از مسافران یک دلیجان، برای زنده ماندن در برابر سرخپوستان کومانچی در یک ویرانه بیابانی باید با هم همکاری بکنند