قصه ی فیلم از خاطرات یک سرباز اسرائیلی (آری فولمن) از حادثه اردوگاه پناهندگان صبرا و شتیلا که درآن دست کم 800 فلسطینی، در جریان جنگ داخلی لبنان کشته شدند، حکایت دارد و خیلی صادقانه از اهمال دولتمردان اسراییلی سخن می گوید و به مسیحیان لبنان اشاره می شود که مسئول کشتار صبرا وشتیلا هستند. آری فولمن که ظاهراً شخصیت اصلی این ماجراست بار سنگین عذاب وجدانی سخت را بر دوش خود احساس می کند که درقالب کابوسی سخت جلوه می نماید. او تلاش دارد حافظه از دست رفته خود را با یادآوری هایی گنگ بازیابد و در این میان به صورتی بی طرفانه از کشته شدن آدم های بی گناه در چنین جنگ هایی پرده برمی دارد.

کیتی، دختر خیالی که آن فرانک در دفتر خاطرات دهه 1940 خود در طول جنگ جهانی دوم برایش نامه نوشت، در جستجوی خاطرات نویس متوفی می گردد و در عین حال موجی از عدالت اجتماعی مدرن را برای پناهندگان الهام می بخشد.