در دهه ی پنجاه میلادی، مردم الجزیره برای به دست آوردن استقلال از دولت فرانسه، مبارزه می کنند و تنش و خشونت به سرعت افزایش می یابد.

این فیلم روایتی دقیق از تکامل جنبش ملی الجزایر از سال ۱۹۳۹ تا آغاز انقلاب در اول نوامبر ۱۹۵۴ است. فیلم به وضوح نشان می‌دهد که «جنگ الجزایر» یک اتفاق تصادفی در تاریخ نبوده، بلکه فرایندی آهسته و پیوسته از رنج و شورش‌های جنگجویانه است که بدون وقفه، از آغاز استعمار در سال ۱۸۳۰ تا «عید قدیسان سرخ» در اول نوامبر ۱۹۵۴ ادامه داشته است. در مرکز این داستان، شخصیت «احمد» قرار دارد که به‌تدریج به آگاهی سیاسی علیه استعمار می‌رسد. این تحول او، تحت نگاه پسرش (نمادی از الجزایر نوین) و «میلاد» (شخصیتی نیمه‌دیوانه و نیمه‌پیامبر که تجسم حافظه‌ی مردمی از قیام و آزادی الجزایر است) رخ می‌دهد.

در این اقتباس از رمان کلاسیک آلبر کامو، آرتور مورسو یک کارگر روحانی بی حوصله در دهه 1930 الجزایر است که کاملاً از محیط اطراف خود منزوی شده است. بیگانگی او منجر به حملات خشونت آمیز ناگهانی و رمزآلود می شود و در نهایت با تیراندازی خودسرانه او به مردی در ساحل به اوج می رسد. در محاکمه بعدی، گستره کامل بحران وجودی مورسو برای قاضی، هیئت منصفه و دادستان به طرز نگران کننده ای روشن می شود.